حالا دیدارِ ما به نمی‌دانم آن کجای فراموشی
دیدار ما اصلا به همان حوالی هر چه باداباد
دیدار ما و دیدارِ دیگرانی که ما را ندیده‌اند.
پس با هر کسی از کسان من از این ترانه‌ی محرمانه سخن مگوی
نمی‌خواهم آزردگانِ ساده‌ی بی‌شام و بی‌چراغ
از اندوهِ اوقات ما با خبر شوند!
قرارِ ما از همان ابتدای علاقه پیدا بود
قرارِ ما به سینه‌سپردن دریا و ترانه تشنگی نبود
پس بی‌جهت بهانه میاور
که راه دور و
خانه‌ی ما یکی مانده به آخر دنیاست!
نه، …
دیگر فراقی نیست
حالا بگذار باد بیاید
بگذار از قرائت محرمانه‌ی نامه‌ها و رویاهامان شاعر شویم
دیدار ما و دیدار دیگرانی که ما را ندیده‌اند
دیدار ما به همان ساعتِ معلوم دلنشین
تا دیگر آدمی از یک وداع ساده نگرید
تا چراغ و شب و اشاره بدانند که دیگر ملالی نیست!
حالا می‌دانم سلام مرا به اهلِ هوایِ همیشه‌ی عصمت خواهی رساند.
یادت نرود گُلم
به جای من از صمیم همین زندگی
سرا رویِ چشمْ به راه ماندگانِ مرا ببوس!
دیگر سفارشی نیست
تنها، جانِ تو و جانِ پرندگان پربسته‌ئی که دی ماه به ایوانِ خانه می‌آیند
بخشی از دکلمه خسرو شکیبایی

قصه منو غم تو قصه گل و تگرگه
ترس بی تو زنده بودن ترس لحظه های مرگه
ای برای با تو بودن باید از بودن گذشتن
سر به بیداری گرفته ذهن خواب آلوده من
همیشه میون قاب خالی درهای بسته
طرح اندام قشنگت پاک و رویایی نشسته
کاش میشد چشام ببینن طرح اندام تو داره
زنده میشه جون میگیره پا توی اتاق میزاره
کاش میشد صدای پاهات بپیچه تو گوش دالون
طرف دالون بگرده سر آفتاب گردونامون
کاش میشد دوباره باغچه پر گلهای تو باشه
غنچه سفید مریم با نوازش تو واشه
کاش میشد اما نمیشه نمیشه بیای دوباره
نمیشه دستات تو گلدون گلای مریم بزاره
کاش میشد اما نمیشه این مرام روزگاره
رفتنت همیشگی بود دیگه برگشتن نداره

دو سه روزه که دلم بد جوری هواتو کرده
باز دوباره هوس گرمی نگاتو کـــــــــــرده
چند شبه که باز دوباره تو به خوابم نمیای
تو سراغ این دل خونه خرابم نمیــــــــــای

برای گفتن من . شعر هم به گل مانده
نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا
به پیش زخم عظیم دلم خجل مانده
از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست
گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دسته مرا مشغله ای نیست
از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست
گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دسته مرا مشغله ای نیست
دیری است که از خانه خرابان جهانم
بر سقف فروریخته ام چلچله ای نیست
در حسرت دیدار تو آواره ترینم
هر چند که تا منرل تو فاصله ای نیست

تو نيستي كه ببيني چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاري است ، چگونه عكس تو در برق شيشه ها پيداست ، چگونه جاي تو در جان زندگي سبز است ، هنوز پنجره باز است ، تو از بلندي ايوان به باغ مي نگري ،درخت ها و چمن ها و شمعداني ها ، به آن ترنم شيرين به آن تبسم مهر ، به آن نگاه پر از آفتاب مي نگرند ، تمام گنجشكان ، كه درنبودن تو ، مرا به باد ملامت گرفته اند ، ترا به نام صدا مي كنند هنوز نقش ترا از فراز گنبد كاج كنار باغچه زير درخت ها لب حوض درون آينه پاك آب مي نگرند تو نيستي كه ببيني چگونه پيچيده است طنين شعر تو نگاه تو درترانه من تو نيستي كه بيبني چگونه مي گردد نسيم روح تو در باغ بي جوانه من چه نيمه شب ها كز پاره هاي ابر سپيد به روي لوح سپهر ترا چنانكه دلم خواسته است ساخته ام چه نيمه شب ها وقتي كه ابر بازيگر هزار چهره به هر لحظه مي كند تصوير به چشم همزدني ميان آن همه صورت ترا شناخته ام به خواب مي ماند تنها به خواب مي ماند چراغ آينه ديوار بي تو غمگينند تو نيستي كه ببيني چگونه با ديوار به مهرباني يك دوست از تو مي گويم تو نيستي كه ببيني چگونه از ديوار جواب مي شنوم تو نيستي كه ببيني چگونه دور از تو به روي هرچه دراين خانه ست غبار سربي اندوه بال گسترده است تو نيستي كه ببيني دل رميده من بجز تو ياد همه چيز را رهاكرده است پرنده ساكت و غمگين ستاره بيمار است دو چشم خسته من در اين اميد عبث دو شمع سوخته جان هميشه بيدار است

با تقدیم بهترين سلامها و درودها به پيشگاه تمامي ياران همدل و همراه
هرچند که قرار نبود حرفهاي خودموني توي اين وبلاگ نوشته بشه ولي خلاف ادب بود که از تمامي عزيزاني که در مدت بيماري دوست و عزيز دلم رسول ، جوياي احوال ايشان بودند و براي سلامتي رسول نازنين دعا کردند تشکر و قدرداني نکنم .
متاسفانه عمر رسول به دنيا باقي نبود تا خودش شخصا از همه شما عزيزان تشکر کنه .
من هم از طرف خودم هم به نيابت از تمامي شما عزيزان بي نهايت سپاسگزارم ، اميدوارم که تمامي شما عزيزان در صحت و سلامت و در کمال خوشبختي ، روزگار را با سربلندي و کاميابي سپري نماييد.  ان شالله

                                                                                        آرزومند آرزوهايتان رضا

عزيز بومي اي هم قبيله
رو اسب غربت چه خوش نشستي
تو اين ولايت اي با اصالت
تو مونده بودي تو هم شکستي
تشنه و مومن به تشنه موندن
غرور اسم ديار ما بود
اون که سپردي به باد حسرت
تمام دار و ندار ما بود
کدوم خزون خوش آواز
تو رو صدا کرد اي عاشق
که پر کشيدي بي پروا
به جستجوي شقايق
کنار ما باش که محصول
به انتظار بهاريست
کنار ما باش که با هم
خورشيد و بيرون بياريم
هزار پرنده مثل تو عاشق
گذشتن از شب به نيت روز
رفتن و رفتن صادق و ساده
نيامدن باز اما تا امروز
خدا به همراه اي خسته از شب
اما سفر نيست علاج اين درد
راهي که رفتي رو به غروبه
رو به سحر نيست شب زده برگرد

گل به گل، سنگ به سنگ این دشت یادگاران تواند
رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام درودشت سوگواران تواند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
رفته ای اینک اما،
آیا باز می گردی؟
چه تمنای محالی دارم                                                         خنده ام می گیرد

واي باران
باران
شيشه ي پنجره را باران شست
از دل من اما ،
چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سُربي رنگ ،
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ ،
مي پرد مرغ نگاهم تا دور ،
واي ، باران ،
باران ،
پر مرغان نگاهم را شست .
خواب روياي فراموشي هاست .
خواب را دريابم ،
كه در آن دولت خاموشي هاست .
من شكوفايي گل هاي اميدم را در روياها مي بينم ،
و ندايي كه به من مي گويد
گر چه شب تاريك است
دل قوي دار
سحر نزديك است ...
دل من ، در دل شب ،
خواب پروانه شدن مي بيند .
مهر در صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا مي چيند .
آسمان ها آبي ،
پر مرغان صداقت آبي ست
ديده در آينه ي صبح تو را مي بيند .
از گريبان تو صبح صادق
مي گشايد پر و بال
تو گل سرخ مني ،
تو گل ياس من ،
تو چنان شبنم پاك سحري !
نه ،
از آن پاك تري .
تو بهاري ؟
نه
بهاران از توست .
از تو ميگيرد وام
هر بهار اين همه زيبايي را
هوس باغ و بهارانم نيست
اي بهين باغ و بهارانم از تو !
گل به گل ،سنگ به سنگ اين دشت
يادگاران تو اند .
رفته اي اينك و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت
سوگواران تو اند .
در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد
رفته اي اينك ، اما آيا
باز بر مي گردي ؟
چه تمناي محالي دارم
خنده ام مي گيرد !...