چراغ نفتي مسجد در آن دور
فرو مرد و سياهي خيره سر شد
تنم از ترس گنگي لرزه برداشت
به دستم چوبدستم داغ تر شد
تمام کلبه ها خاموش و بي آواز
تمام کوچه ها برفي و تنگ و تار
کسي آواز خود سر داد درد آلود
به ناگاه از سکوت پشت چشمه سار
مژده اي دل که مسيحا نفسي مي آيد
به تماشاي زمستان چه کسي مي آيد ؟
صداي گشنگي با زوزه هاي گرگ
براي گله هامان زنگ وحشت داشت
در آغل به باد هرزه تن مي داد
به دشت شب هراسي تخم غم مي کاشت
زمستان بود و مرتع خشک و بي حاصل
حياط خانه غمگين و برف آلود
من از پشت چپرها خسته برگشته
پدر بالاي کرسي گرم حافظ بود
مژده اي دل که مسيحا نفسي مي آيد
به تماشاي زمستان چه کسي مي آيد ؟
به ياد مادرم بودم که مي ناليد
در آن شب ، از هجوم گرگ و مي مرد
تن سرخ برادر را در کنارش
گرسنه گرگ ترس آورده مي خورد
صداي نعره ي همسايه و گرگ
ميان زوزه هاي باد مي پيچيد
صدا کردم که : مي ايم به همراهي
پر از خشم و غرور و کينه و اميد
به تماشاي بهاران چه کسي مي آيد ؟
مژده اي دل که مسيحا نفسي مي آيد

سهم من از زندگی ناچیز بود
قسمتم از فصلها پاییز بود
هیچ روحی روح من بالا نبرد
ذهنم از مکر زمان لبریز بود
عشق سمتی سوی من پیدا نکرد
خاطرات رفته حزن انگیز بود
پوچ و خالی در حصار و قاعده
زنده بودن ها چه ننگ امیز بود
هر چه می کردم دلم اشوب بود
بغض و گریه ها که دستاویز بود
حق من تنها رهی پر پیچ بود
کاسه صبرم دگر سرریز بود
پنجره در چشم من جریان نداشت
آسمانم بی سبب شب خیز بود
دست من آیا به جایی بند بود؟
جای پاهایم به دنیا لیز بود

ز دريچه هاي چشمم نظري به ماه داري
چه بلند بختي اي دل که به دوست راه داري
به شب سياه عاشق چه کند پري که شمعي است
تو فروغ ماه من شو که فروغ ماه داري
بگشاي روي زيبا زگناه آن مينديش
به خدا که کافرم من تو اگر گناه داري
من از آن سياه دارم به غم تو روز روشن
که تو ماهي و تعلق به شب سياه داري
تو اگر به هر نگاهي ببري هزارها دل
نرسد بدان نگارا که دلي نگاه داري
نفس عليل پيران تب لازم آورد هان
تو چه لازم اين جواني به تبي تباه داري
تو که چون منيژه گيسو بودت کمند رستم
ز چه ماه من چو بيژن خوداسير چاه داري
تو به هر گدا مياميز وشکوه حسن مشکن
که لياقت تشرف به حضور شاه داري
برو و به دلبري کو ملکه است در وجاهت
بگذر که ماه رويش به محاق آه داري
دگران روند تنها به مثل به قاضي اما
تو اگر به حسن دعوي بکني گواه داري
به چمن گلي که خواهد به تو ماند از وجاهت
تو اگر بخواهي اي گل کمش از گياه داري
دگران به نزد عشقت به هواي بوسه تازند
تو چرا هواي بازي سر دل بخواه داري
به سر تو شهريارا گذرد قيامت و باز
چه قيامت است حالي که تو گاهگاه داري

 به دنبال کدامين قصه و افسانه ميگردي
                                                                          در اين بيغوله رد پايي از ياران نميابي
 چراغ شيخ شد خاموش و اين افسانه روشن شد
                                                                          که در شهر ددان ميراثي از انسان نميابي

 
در دو روز عمر کوته سخت جاني کردم
با همه نامهربانان مهرباني کرده ام
همدلي هم آشياني هم زباني کرده ام
بعد از اين بر چرخ بازيگر اميدم نيست نيست
آن سرانجامي که بخشايد نويدم نيست نيست
هديه از ايام جز موي سفيدم نيست نيست
من نه هرگز شکوه اي از روزگاران کرده ام
نه شکايت از دو رنگيهاي ياران کرده ام
گرچه شکوه بر زبانم ميفشارد استخوانم
من که با اين برگ ريزان روز و شب سر کرده ام
صد گل اميد را در سينه پرپر کرده ام
دست تقدير اين زمانه کرده همرنگ خزانم
پشت سر پلها شکسته پيش رو نقش سرابي
هوشيار افتاده مستي در خرابات خرابي
مهرباني کيميا شد مردمي ديريست مرده
سرفرازي را چه داند سربه زيري سر سپرده
 ميروم دلمرگي ها را ز سر بيرون کنم
گر فلک با من نسازد چرخ را وارون کنم
 بر کلام نا هماهنگ جدايي خط کشم
در سرود آفرينش نغمه اي موزون کنم
در دو روز عمر خود بسيارحرمان ديده ام
بس ملامت ها کز اين نامردمان بشنيده ام
سر دهد در گوش جانم موي همرنگ شبانم
من که عمر رفته بر خاکستر غم چيده ام
زين سبب گردي ز خاکستر به خود پاشيده ام
گر بمانم يا نمانم بنده پير زمانم

به تو عادت کرده بودم اي به من نزديک تر از من
اي حضورم از تو تازه اي نگاهم از تو روشن
به تو عادت کرده بودم مثل گلبرگي به شبنم
مثل عاشقي به غربت مثل مجروحي به مرهم
لحظه در لحظه عذابه لحظه هاي من بي تو
تجربه کردنه مرگه زندگي کردن بي تو
من که در گريزم از من به تو عادت کرده بودم
از سکوت و گريه ي شب به تو هجرت کرده بودم
با گل و سنگ و ستاره از تو صحبت کرده بودم
خلوت خاطره هامو با تو قسمت کرده بودم
خونه لبريز سکوته خونه از خاطره خالي
من پر از ميل زوالم عشق من تو در چه حالي

کدام دردناكتر است اينكه پرواز بداني ولي اسير باشي يا آنكه آزاد باشي و پرواز نداني
 اينكه بداني حق داري ولي ندهند يا ‌آنكه بدهند به تو آنچه كه حق نداري
اينكه پر از فرياد باشي ولي گوشي نباشد يا آنكه همه گوش باشند و تو حرفي نداشته باشي ؟

تو آسمون زندگيم ستاره بوده بي شمار
اما شباي بي کسي يکي نمونده موندگار
يکي نمونده از هزار
ستاره هاي گمشده هر شب من هزار هزار
اما هميشگي تويي ستاره ي دنباله دار
يکي نمونده از هزار
اي آخرين ، تنهاترين آواره ي عاشق
هر شب عمرم همراه با من ستاره ي عاشق
اي تو آشناي ناشناسم
اي مرهم دست تو لباسم
ديوار شبم شکسته از تو
از ظلمت شب نمي هراسم
انگار که زاده شده با من
عشقي که من از تو مي شناسم
اي آخرين ، تنهاترين آواره ي عاشق
هر شب عمرم همراه با من ستاره ي عاشق
تو بودي و هستي هنوز سهم من از اين روزگار
با شب من فقط تويي ستاره ي دنباله دار
با شب من فقط تويي

تمام نا تمام من با تو تمام مي شود
شاعر بي نام و نشان صاحب نام مي شود
تمام من به نام تو ، شعر دوباره مي شود
بند سکوت کهنه ام  ، چهار پاره مي شود
تمام نه تمام نه که جام ناتمام لبريخته ام
تمام نه تمام نه که ناتمامي از تو آويخته ام
تمام نا تمام من با تو تمام مي شود
شاعر بي نام و نشان صاحب نام مي شود
در اين حرير خانگي ، روي ترانه شسته ام
تمام خون من شبي ، پر از ستاره مي شود
از تو بر اين ترانه ها ، نور ستاره مي چکد
بر اين بلند بي صدا ، غزل دوباره مي چکد
بر اين بلند بي صدا ، غزل دوباره مي چکد
تمام نه تمام نه که جام ناتمام لبريخته ام
تمام نه تمام نه که ناتمامي از تو آويخته ام
تمام نا تمام من با تو تمام مي شود
شاعر بي نام نشان صاحب نام مي شود
چکه کن اي ابرک من ، مثل ستاره بر زمين
طلوع ميلاد مرا ، در شب بي سحر بين

من از بازار دنيا زار گشتم
از اين محنت سرا بيزار گشتم
چو ديدم يار با اغيار شد يار
ز تنهايي به حسرت يار گشتم
ربود از کف گلم باد مخالف
در اين گلشن اسير خار گشتم
عزيزي در جهان افزون نماناد
به دنيا بيش ماندم خوار گشتم
چه خوش خوابي است سوداي جواني
دريغ از خواب خوش بيدار گشتم
سرشک از ديده غلطان چون ستاره
هم آغوش شبان تار گشتم
به گردن حلقه زنجير زلفش
به گرد کوچه و بازار گشتم
وفا افسانه ديدم شهريارا
که من گرد جهان بسيار گشتم

How nice it is
our sins arent obvious
since we had to
wash ourselves cleanly ever day
or perhaps to live under the rain
or our lies
dont chang our figures(shapes)
tought we didnt remember each other even for a moment
.merciful god thanks
گناه
چه خوبست كه گناهانمان پيدا نيست
چون مجبور بوديم هر روز خودمان را بشوئيم
يا شايد هم زير باران زندگي مي كرديم
ودروغهايمان
شكل مان را عوض نمي كند
چون حتي يك لحظه هم همديگر را بخاطر نمي آوريم
خداي مهربان سپاس