در تو خلاصه میشوم ، با تو زلال می شوم
از پر پیراهن تو ، پر پر و بال می شوم
در شب یلدایی تو ، صاحب روز می شوم
صاحب تحویل شب اول سال می شوم
در قفس ابری شب ، ماه اسیر بوده ام
با تو رهاتر از همه ، ماه هلال می شوم
با تو زلال می شوم ، پر پر و بال می شوم
شعر محال می شوم ، بر این روال می شوم
تا ملکوت جذبه ات ، شبانه راه می روم
چون که نظر کرده ی نور لایزال می شوم
برای از تو " من " شدن ، مرا مجال بس نبود
پس از تو در هوای تو ، خود مجال می شوم
خاصیت سروده ها ، تمام خواستن نبود
برای از تو دم زدن ، شعر محال می شوم
جز غزل شیشه ای ام ، شعر مرا سنگ بدان
چون پس از این شاعر تو ، بر این روال می شوم

توي مرداب نگاهت يه نفر داره ميميره
دست و پا ميزنه اما واسه موندن خيلي ديره
يکي اينجا روبرومه که خراب آرزوشه
 يه مسافر غريبس که با مردم نميجوشه
يکي که بخاطر تو با يه دنيا در ميوفته
حتي واسه بي وفائيت شعر عاشقونه گفته
روبروم نشسته بي تو زل زده تو چشماي من
ميگه با سرخي آواز تلخي سکوت و بشکن
اون منم همون که عشقت مثه ايينه روبروشه
اون منم همون غريبه که با هيچکس نميجوشه
يکي که فروغ چشماش از همون مرداب خيسه
خط به خط گلايه هاشو ميخونه نمي نويسه

شب آغاز هجرت تو شب در خود شکستنم بود
شب بی رحم رفتن تو  شب از پا نشستنم بود
شب بی تو شب بی من شب دلمرده های تنها بود
شب رفتن شب مردن شب دل کندن من  از چشات بود
واسه جشن دلتنگی ماگل گریه سبد سبد بود
با طلوع عشق من و تو هم زمین هم ستاره بد بود 
از هجرت تو شکنجه دیدم کوچ تو اوج ریاضتم بود
چه مومنانه از خود گذشتم کوچ من از من نهایتم بود
به دادم برس به دادم برس تو ای ناجی هواخواه من

به دادم برس به دادم برس تو ای قلب سوگوار من
سهم من جز شکستن من تو هجوم شب زمین نیست
با پرو بال خاکیه من شوق پرواز آخرین نیست
بی تو باید دوباره برگشت به شب بی پناهی 
سنگر وحشت من از من مرحم زخم پیر من کو
واسه پیدا شدن تو آینه جاده سبز گم شدن کو
بی تو باید دوباره برگشت به شب بی پناهی     
با من نیازت خاک زمین بود تو پل به فتح ستاره بستی
اگر شکستم از تو شکستم اگر شکستی از خود شکستی
به دادم برس به دادم برس تو ای ناجی هواه خواه من
به دادم برس به دادم برس تو ای قلب سوگوار من

فاصله تا نبودن من نفساي ممتد توست
تو که کميابي مثل شعر تو رو تو کدوم غزل جست
زندگي بيرنگه وقتي تو تو لحظه هام نباشي
وقفه تو صدام ميافته از قصيده هام جدا شي
نميتونه غيبتت رو متحمل بشه دستام
مختصر نظاره اي کن به تلاطم نفسهام
تو شکوه سبز شعري تو طلوع بي کسانه
با تو بايد زندگي کرد تا غروب مؤمنانه
تو رو تو کدوم ترانه تو کدوم شب جستجو کرد
تو را تا کي از خدا خواست داشتنت رو آرزو کرد
کاش ميشد دائم تو رو ديد جاتو از ستاره پرسيد
زير پوستت زندگي کرد تو رو عاشقانه بوسيد
زندگي بيرنگه وقتي تو تو لحظه هام نباشي
وقفه تو صدام ميافته از قصيده هام جدا شي

فاصله تا نبودن من نفساي ممتد توست
تو که کميابي مثل شعر تو رو تو کدوم غزل جست
زندگي بيرنگه وقتي تو تو لحظه هام نباشي
وقفه تو صدام ميافته از قصيده هام جدا شي
تو شکوه سبز شعري تو غروب بي کسانه
با تو بايد زندگي کرد تا طلوع مؤمنانه

تن تو نازک و نرمه ، مثه برگ
تن من جون ميده پرپربزنه زير تگرگ
دست باد پر ميده برگو رو هوا
اما من موندني ام تا برسه دستاي مرگ
نفسم اين خاکه ، خون گرمم پاکه
نفسم اين خاکه  خون گرمم پاکه
من از تبار پاک آريايي
قشنگ ترين قصيده رهايي
هواي عشق تازه نيست تو رگهام
تن نميدم به رنگ کهربايي
آه
نفسم اين خاکه  خون گرمم پاکه
واسه رفتن ديگه ديره ، تن من اينجا اسيره
خاک اينجا چه عزيزه ، عاشق قديمي پيره
من از تبار پاک آريايي
قشنگ ترين قصيده رهايي
هواي عشق تازه نيست تو رگهام
تن نميدم به رنگ کهربايي
آه
نفسم اين خاکه  خون گرمم پاکه
واسه رفتن ديگه ديره ، تن من اينجا اسيره
خاک اينجا چه عزيزه ، عاشق قديمي پيره
نفسم اين خاکه  خون گرمم پاکه

رو تن زخمی جاده ، کی غم رفتن و کاشته
کی تو غربت خیابون ، قاب خورشید و شکسته
کی تو شهر عشق و رؤیا ، شعر نفرین و نوشته
کی برای من تنها ، کوه غم رو جا گذاشته
کی تو اوج قصه ها ، من و بی صدا گذاشت
تو کوچ پرنده ها ، کی تو خوابم پا گذاشت
برای قلبای خسته ، بگین آسمون بباره
زیر پای پاک بارون ، یه کسی گلی بکاره
تن زخمی زیر بارون ، دیگه مرهمی نداره
میشه تن پوش خیابون ، چون دیگه جایی نداره
جاده خالی حالا ، من و رو تنش میکاره
رو تن زخمی جاده ، کی دیگه پاشو میذاره

صدای خش خش برگهای خزونی روی گوشم ناله می کرد
آسمون بغض شو تو پرده ابرای سیاهش پاره می کرد
رعد و برق نگاه شهر و با صداش خواب زده می کرد
زمین از این همه سنگینی بار بروی شونش گله میکرد
همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی
بی خیال از ناله های و گله های برگهای سبز خزونی
جاده های بی کسی رو گم می کردنم آروم آروم
تن غربت و میشستم زیر قطره های با رون
من به یاد عطر بارون زده گلهاپونه
میکشیدم پای خستمو تو جاده
به هوای بوی خونه
وقتی که صدای خونه، منو تا آخر جاده می کشونه
این سرابه توی جاده، که چشامو می پوشونه

چه آغازی چه انجامی ، چه باید بود و باید شد
در این گرداب وحشتزا
چه امیدی چه پیغامی ، کدامین قصه ی شیرین
برای کودک فردا
زمین از غصه می میرد ، گل از باد زمستانی
شعور شعر ناپیدا ، در این مرداب انسانی
همه جا سایه ی وحشت ، همه جا چکمه ی قدرت
گلوی هر قناری را  ، بریدند از سر نفرت
به جای رستن گلها ، به باغ سبز انسانی
شکفته بوته ی آتش ، نشسته جغد ویرانی
چه آغازی چه انجامی ، چه باید بود و باید شد
در این گرداب وحشتزا
که میگوید که میگوید ، جهانی اینچنین زیباست
جهانی اینچنین رسوا ، کجا شایسته ی رویاست
چه آغازی چه انجامی، چه امیدی چه پیغامی
سوالی مانده بر لبها ، که می پرسم من از دنیا
به تکرار غم نیما ، کجای این شب تیره
بیاویزم بیاویزم
قبای ژنده ی خود را

********************************

خواهم که به راز ِ دل ِ من گـوش کني
حيف است دگـر مرا فراموش کني
اين شعر که تلخکاميم شرح دهد
شيرين شده است تا تواش نوش کني

********************************

رباعیات در ادامه مطلب

من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم پُر دوست...
بر درش برگ گلی می کوبم ،
روی آن با قلم سبز بهار می نویسم ای یار: خانه ی دوستی ما اینجاست
تا که دیگر نپرسد سهراب:
خانه ی دوست کجاست؟

 صفاي اشک و آهم داده اي عشق
دل دور از گناهم داده اي عشق
دو چشمونت يه شب آتيش به جون زد
خيال کردم پناهم داده اي عشق
چنون عاشق چنون ديوونه حالم
که مي خوام از تو و از دل بنالم
هنوزم با همين ديوونه حاليم
يه رنگم، صادقم، صافم، زلالم
تو که عشق رو تو ویرونی ندیدی
شب سر در گریبونی ندیدی
نمی دونی چه دردی داره دوری
تو که رنگ پریشونی ندیدی
عزیز جونم، غم عشق تو کم نیست
سوای عشق تو هر غم که غم نیست
گله کردی چرا می نالم از درد
دیگه این ناله ها دست خودم نیست
چنون عاشق چنون ديوونه حالم
که مي خوام از تو و از دل بنالم
هنوزم با همين ديوونه حاليم
يه رنگم، صادقم، صافم، زلالم

در شب كوچك من ؟، افسوس
باد با برگ درختان ميعادي دارد
در شب كوچك من دلهره ي ويرانيست
گوش كن
وزش ظلمت را مي شنوي ؟
من غريبانه به اين خوشبختي مي نگرم
من به نو ميد خود معتادم
ماه سرخست و مشوش
و در اين بام كه هر لحظه دراو بيم فرو ريختن است

ابر ها همچون انبوه عزاداران
لحظه باريدن را گويي منتظرند
لحظه اي و پس از آن هيچ
پشت اين پنجره شب دارد مي لرزد
و زمين دارد باز مي ماند از چرخش
پشت اين پنجره يك نامعلوم است
نگران من و توست
اي سراپايت سبز
دست هايت را چون خاطره اي سوزان
در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسي گرم از هستي
به نوازش لب هاي عاشق من بسپار
باد ما را خواهد برد