با يک دل غمگين به جهان شادي نيست           تا يک ده ويران بود آبادي نيست
تا در همه ي جهان  يکي زندان هست              در هيچ کجاي عالم آزادي نيست
ميون اين همه کوچه که به هم پيوسته
کوچه ي قديمي ما کوچه ي بن بسته
ديوار کاهگلي يه باغ خشک
که پر از شعراي بادگاريه
مونده يبن ما و اون رود بزرگ
که هميشه مثل بودن جاريه
صداي رود بزرگ هميشه تو گوش ماست
اين صدا لالاي خواب خوب بچه هاست
کوچه اما هرچي هست کوچه ي خاطره هاست
اگه تشنه ست اگه خشک مال ماست کوچه ي ماست
توي اين کوچه به دنيا اومديم
توي اين کوچه بايد پا بگيريم
يه روز هم مثل پدر بزرگ بايد
تو همين کوچه ي بن بست بميريم

اما ما عاشق روديم مگه نه؟!!!
نميتونيم پشت ديوار بمونيم
ما يه عمره تشنه بوديم مگه نه؟!!!
نبايد آيه حسرت بخونيم
دست خستمو بگير تا ديوار گلي رو خراب کنيم
يه روزي
هر روزي باشه
دير يا زود
مي رسيم با هم به اون رود بزرگ
تن هاي تشنمونو مي زنيم به پاکي  زلا ل رود
ميون اين همه کوچه که به هم پيوسته
کوچه ي قديمي ما کوچه ي بن بسته

تو و این شرابخانه تو و این دل ِ خرابم
تو بیا و شادمانی بفکن در این شرابم
تو  و مرد ِ تشنه‏کامی که هنوز امید دارد
چه شود که با خیالت ببری از این سرابم ؟
تو  و گفتن ِ حقیقت که مرا تو دوست داری
من و ترس  از همین که : نکند هنوز خوابم؟
خوشم از همین اشارت به که گویم این بشارت؟
که پـس از هزار خواهش تو چه داده‏ای جوابم
تو چه خوب می‏توانی که بگوییم نهانی
به زبان ِ بی‏زبانی که نمی‏دهی عذابم
چقدر سپاس باید ؟  که شراره‏ی ِ غمت را
بنشانده‏ای که دیگر نکند چنین مذابم
به ترانه‏ای نگنجم غزلی چگونه گویم ؟
چه شگفت واژگانی زده چنگ در ربابم!
دلم از تو بـر نگیرم   ز خودم خبر نگیرم
صنمی دگر نگیرم دگر از تو سر نتابم

کسي باور نخواهد کرد
 اما من به چشم خويش مي بينم
که مردي، پيش چشم خلق، بي فرياد مي ميرد!
نه بيمار است
نه بر سر دار است،
نه در قلبش فرو تابيده شمشيري
نه تا پر در ميان سينه اش تيري
کسي را نيست بر اين مرگ بي فرياد تدبيري!
لبش خندان و دستش گرم
نگاهش شاد
تو پنداري که دارد خاطري از هر چه غم آزاد
اما من ، به چشم خويش مي بينم :
 به آن تندي ، که آتش مي دواند شعله در نيزار
به آن تلخي ، که مي سوزد تن آيينه در زنگار
 دارد از درون خويش مي پوسد!
بسان قلعه اي فرسوده ، کز طاق و رواقش خشت مي بارد
فرو مي ريزد از هم
در سکوت مرگ بي فرياد!
 نين مرگي که دارد در ياد ؟
 کسي آيا نشان از آن توان داد؟
نمي دانم
که اين پيچيده با سرسام اين آوار
چه مي بيند در اين جانهاي تنگ و تار
چه ميبيند در اين دلهاي ناهموار
چه مي بيند در اين شبهاي وحشت بار
نمي دانم.
ببينيدش!
 لبش خندان و دستش گرم
 نگاهش شاد
 نمي بيند کسي ملالش را
چو شمع تند سوز اشک تا گردن ، زوالش را!
فرو پژمردن باغ دلاويز خيالش را،
صداي خشک سر بر خاک سودن بالش را
کسي باور نخواهد کرد!!!

اصلا چرا دروغ، همين پيش پاي تو
گفتم که يک غزل بنويسم براي تو
احساس مي کنم که کمي پيرتر شدم
احساس مي کنم که شدم مبتلاي تو
برگرد و هر چقدر  دلت خواست بد بگو
دل مي دهم دوباره به طعم صداي تو
از قول من بگو به دلت   نرم تر شود
بي فايده ست اين همه دوري ، فداي تو!
درياي من ! به ابر سپـردم بيـاورد
يک آسمان ،  بهانه ي باران براي تو
ناقابل است ، بيشتر از اين نداشتم
رخصت بده نفس بکشم در هواي تو

ای پرنده ی مهاجر ای پر از شهوت رفتن
فاصله قد یه دنیاس بین دنیای تو با من
تو رفیق شاپرکها من تو فکر گله مونم
تو پی عطر گل سرخ من به یاد بوی نونم
دنیای تو بینهایت همه جاش مهمونی نور
دنيای من یه کف دست روی سقف سرد یک گور
من دارم تو نقب شب جون می کنم
تو داری از پریا قصه می گی
من توی پیله وحشت می پوسم
واسم از خنده چرا قصه می گی ؟
کوچه پس کوچه ی خاکی   در و دیوار شکسته
آدمای روستائی   با پاهای پینه بسته
پیش تو یه عکس تازه است واسه آلبوم قدیمی
یا شنیدن یه قصه اس توی یک ده صمیمی
واسه من اما عذابه مثل حس کردن وحشت
مثل درگیری خورشید با طلسم دیوظلمت
من دارم تو نقب شب جون می کنم
تو داری از پریا قصه می گی
من توی پیله وحشت می پوسم
واسم از خنده چرا قصه می گی ؟
ای پرنده ی مهاجر ای پر از شهوت رفتن
فاصله قد یه دنیاس بین دنیای تو با من
تو رفیق شاپرکها من تو فکر گله مونم
تو پی عطر گل سرخ من به یاد بوی نونم
دنیای تو بینهایت همه جاش مهمونی نور
دنيای من یه کف دست روی سقف سرد یک گور